1512—Katholiek ‘rampjaar’
In opdracht van Karel de Stoute moest de kerk van Charlois gewijd worden aan de heilige Clemens. Deze heilige was een echte martelaar. Het verhaal gaat dat hij door keizer Trajanus verbannen werd en uiteindelijk met een anker om zijn nek verdronken werd. Twee leerlingen van hem hadden dit zien gebeuren en begonnen voor hem te bidden, met het gevolg dat de zee zich terugtrok en een groot gebied droog kwam te vallen. In dit gebied stond een soort tempel waarin zijn leerlingen een sarcofaag aantroffen met daarin het lichaam van Clemens. Zo kreeg hij de martelaar status. Na de bedijking was Charlois ook een drooggevallen gebied en daardoor was de benaming St. Clemenskerk een voor de hand liggende. Op enig moment moest de kerk natuurlijk ingewijd worden en in later jaren hebben geschiedschrijvers het vermoeden geuit dat die inwijding heeft plaatsgevonden in het jaar 1512. Men baseerde het op het verhaal dat sinds ongeveer 1700 de ronde deed dat er in de winter van 1512 een ramp was gebeurd op de Maas bij Charlois. Het vroor die winter heel hard en heel lang en de rivier was dichtgevroren, waardoor men zelfs met paard en wagens over de rivier trok. Ook de hoefsmid verplaatste zijn smidse naar een plek op de rivier en besloeg er zijn paarden. Aan het eind van de maand februari stak er een harde noordwesten wind op. De autoriteiten onderkenden het dreigende gevaar en luidden de noodklokken. Het ijs kon gevaarlijk worden. Maar de papen en monniken gingen vertrouwend op hun God ondanks deze waarschuwing in processie over het ijs naar Charlois voor de inwijding van de kerk aldaar. Toen zij midden op de Maas waren brak het ijs en verdronken zij jammerlijk. Hun aantal werd geschat op 4.000 tot 5.000 personen. Latere geschiedschrijvers namen dit verhaal klakkeloos over en in 1848 werd zelfs een vermeend massagraf ontdekt in het zogenaamde Papengat ten oosten van de Charloise haven. Het bleek later een klein oud kerkhofje te zijn, waar Charloissers begraven waren tijdens een pestepidemie. Uiteindelijk bleek het een ‘broodje aap’ verhaal, waarschijnlijk in de wereld gebracht door een fanatieke protestant met wraakgevoelens. Tegenwoordig zouden we dat ‘fake nieuws’ noemen. Maar dat zo’n mythe lang kan blijven door sudderen, blijkt wel uit het feit dat rond 1920 dit verhaal in de vorm van een feuilleton met de titel ‘Het klokje klingelt’ te lezen was in de Amerikaanse krant ‘De Vriendschap’. Uiteindelijk zijn de meer wetenschappelijke geschiedschrijvers tot de conclusie gekomen dat de bouw van het kerkje rond 1467 was afgerond en toen ook ingewijd is. De ramp heeft dus nooit werkelijk plaatsgevonden.